تپه سیلک

سیلک یکی از کهن‌ترین و مهم‌ترین محوطه‌های باستان‌شناختی فلات مرکزی ایران است که در منطقه فین کاشان قرار دارد. کهن‌ترین آثار سکونت در تپه شمالی سیلک به آغاز هزاره ششم پیش از میلاد، حدود ۶۰۰۰ تا ۵۷۰۰ پیش از میلاد، بازمی‌گردد و بنابراین سابقه سکونت در آن بیش از هفت هزار و پانصد سال است. این محوطه توالی‌های استقراری دوره‌های گوناگون، از نوسنگی و مس‌سنگی و نیاایلامی تا عصر آهن، را در بر می‌گیرد. ساکنان نخستین آن به کشاورزی، دامداری، سفالگری و ساخت خانه‌های خشتی روی آورده بودند.

سیلک از دو تپه شمالی و جنوبی با فاصله حدود ۶۰۰ متر و دو گورستان تشکیل شده است؛ گورستان «الف» حدود ۳۵۰۰ سال و گورستان «ب» حدود ۳۰۰۰ سال قدمت دارد. از مهم‌ترین سازه‌های برجای‌مانده در تپه جنوبی، سکوی عظیم خشتی پلکانی است که با عنوان «زیگورات سیلک» شناخته می‌شود و پژوهش‌های جدید آن را سازه‌ای زیگورات‌مانند می‌دانند.