شبه‌جزیره هلیله (ریشهر)

شبه‌جزیره هلیله که در همسایگی محوطه باستانی ریشهر در جنوب شهر بوشهر واقع شده، یکی از کهن‌ترین نقاط سکونت در سواحل خلیج فارس به شمار می‌رود. ریشهر که نام باستانی آن «لیان» بوده، شواهدی از سکونت و فعالیت از دوره ایلامی، یعنی از هزاره دوم پیش از میلاد، در خود دارد و کتیبه‌های میخی به‌دست‌آمده از کاوش‌های باستان‌شناسی، از جمله کاوش‌های اوایل سده بیستم میلادی، نشان‌دهنده جایگاه این منطقه به عنوان یکی از مراکز مهم ارتباط شرق و غرب در جهان باستان است.

در دوره ساسانی این منطقه با نام «ریو اردشیر» به دستور اردشیر بابکان بازسازی شد و به یکی از کانون‌های علمی و فرهنگی آن دوره تبدیل گشت، اما پس از فتح اسلامی رفته‌رفته از رونق افتاد و در دوره افشاریه جمعیت آن به بوشهر امروزی کوچ کرد. این محوطه که در سال ۱۳۱۰ خورشیدی در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده، امروزه همراه با شبه‌جزیره هلیله، یکی از مقاصد گردشگری و پژوهشی مهم استان بوشهر است.