محوطه باستانی شوش

محوطه باستانی شوش در استان خوزستان یکی از کهن‌ترین سکونتگاه‌های شناخته‌شده بشری در جهان است که شواهد استقرار در آن به هزاره‌های پیش از میلاد بازمی‌گردد. این محوطه لایه‌های باستان‌شناختی متعددی از دوران‌های مختلف، از دوره‌های نوسنگی و مس‌وسنگ گرفته تا دوره ایلامی و سپس دوره هخامنشی را در خود جای داده و در دوره ایلامی به یکی از بزرگ‌ترین شهرهای منطقه تبدیل شده بود.

شوش در دوران هخامنشی به یکی از پایتخت‌های امپراتوری و محل کاخ زمستانی داریوش بزرگ بدل شد و تا سده‌های بعد نیز اهمیت خود را به‌عنوان نقطه تلاقی تمدن‌های بین‌النهرین و ایلام حفظ کرد؛ رونق آن پس از فتح ایران به دست مسلمانان رو به افول گذاشت. محوطه باستانی شوش در سال ۱۳۹۴ خورشیدی (۲۰۱۵ میلادی) در نشست کمیته میراث جهانی در بن آلمان، به‌عنوان هجدهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.