مسجد جامع بروجرد

مسجد جامع بروجرد در شهر بروجرد، در استان لرستان، یکی از کهن‌ترین مساجد جامع ایران به شمار می‌رود. بر پایه منابع تاریخی، بنای نخستین آن در سده‌های نخستین اسلامی (میان سال‌های ۱۵۰ تا ۲۲۶ هجری قمری) در دوره حکومت عباسیان و به دستور یکی از وزیران محلی بروجرد بنیاد نهاده شده و در دوره‌های سلجوقی، صفوی و قاجار بارها مرمت و گسترش یافته است. کهن‌ترین بخش باقی‌مانده از بنا، گنبدخانه آن است که با افزوده‌های دوره‌های بعدی احاطه شده است.

این مسجد در معماری خود ترکیبی از عناصر اسلامی و سنت‌های ساخت‌وساز دوره ساسانی را نشان می‌دهد و یکی از شاخص‌ترین اجزای آن، منبر چوبی نه‌پله‌ای منبت‌کاری‌شده متعلق به سده یازدهم هجری قمری است. در گذشته، مجموعه‌ای شامل حمام، آب‌انبار و مهمان‌سرا نیز بخشی از این بنای تاریخی بوده که اکنون بخشی از آن‌ها از میان رفته است. مسجد جامع بروجرد در جریان جنگ تحمیلی و همچنین زلزله سال ۱۳۸۵ خورشیدی آسیب قابل توجهی دید، اما همچنان از آثار ملی ثبت‌شده و بخشی مهم از میراث فرهنگی بروجرد محسوب می‌شود.