بند قیصر

بند قیصر (بند شادروان) یکی از مهم‌ترین سازه‌های آبی تاریخی نزدیک شوشتر در استان خوزستان است که ساخت آن به سده سوم میلادی و دوره ساسانی، در زمان شاپور اول، نسبت داده می‌شود. این بند-پل با طولی نزدیک به هزار و پانصد گام، آب رودخانه کارون را به سوی نهر تاریخی داریون هدایت می‌کرد تا زمین‌های کشاورزی منطقه آبیاری شوند. بر پایه روایت‌های تاریخی، از جمله شاهنامه فردوسی، در ساخت این بند از نیروی کار اسیران رومی که به همراه امپراتور والرین در جنگ با شاپور اول به اسارت درآمده بودند استفاده شده است؛ هرچند جزئیات این روایت‌ها در منابع متأخرتر جنبه افسانه‌ای نیز به خود گرفته است.

سازه اصلی این بند در ابتدا حدود چهل‌وچهار طاق داشته که امروزه تنها بخشی از آن‌ها برجای مانده است و از این رو آن را یکی از بزرگ‌ترین بندهای سنگی جهان در دوران باستان دانسته‌اند. بند قیصر از سال ۱۳۱۰ خورشیدی در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده و در سال ۱۳۸۸ خورشیدی به همراه دیگر سازه‌های آبی شوشتر ذیل عنوان «سامانه آبی تاریخی شوشتر» در فهرست میراث جهانی یونسکو جای گرفت.