محوطه شادیاخ

محوطه شادیاخ بخشی از شهر باستانی نیشابور در استان خراسان رضوی است که در اصل محله و کاخی حکومتی بوده و نامش به معنای «جای‌شادی» یا مکانی شادی‌بخش است. این محله در اوایل سده سوم هجری قمری، به دستور عبدالله بن طاهر، از امیران طاهری، به عنوان مقر اداری و نظامی بنیاد نهاده شد و در دوره طاهریان و سپس سلجوقیان محل اقامت امیران، شاهزادگان، هنرمندان و ادیبان بود. این محله تا زمان حمله مغولان و زمین‌لرزه‌های پس از آن رو به ویرانی رفت.

کاوش‌های باستان‌شناسی در محوطه شادیاخ نشانه‌هایی از برنامه‌ریزی شهری، کارگاه‌های شیشه‌گری، سفالگری و فلزکاری، و آثاری از زندگی روزمره ساکنان آن به دست داده است. این محوطه با شماره ۱۰۹۱۰ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده و امروزه به عنوان پایگاه پژوهش‌های باستان‌شناسی، همراه با موزه‌ای برای نمایش یافته‌ها و بقایای اسکلتی حاصل از کاوش‌ها، فعال است.