مسجد جامع گلپایگان

مسجد جامع گلپایگان یکی از کهن‌ترین و باارزش‌ترین بناهای مذهبی شهر گلپایگان در استان اصفهان است که قدمت آن به دوره سلجوقی و سال ۵۰۸ هجری قمری بازمی‌گردد. بر پایه کتیبه‌های موجود، ساخت این مسجد در زمان سلطان محمد بن ملکشاه سلجوقی و به دست معماری به نام ابوعمر بن محمد قزوینی صورت گرفته و از نمونه‌های شاخص معماری اسلامی-ایرانی این دوره به شمار می‌رود که الگوی ساخت مساجد بزرگ دیگری در قلمرو سلجوقیان نیز بوده است.

این مسجد دارای حیاطی وسیع نزدیک به هزار و ششصد مترمربع و گنبدی آجری به ارتفاع حدود ۲۲ متر با فضای داخلی دوازده در دوازده متر است که حوضی بزرگ در میان صحن آن قرار دارد. کتیبه‌های کوفی متعدد بر سطوح مختلف بنا دیده می‌شود و در دوره قاجار و به دستور فتحعلی‌شاه، فضاهای جانبی تازه‌ای به هسته اصلی سلجوقی افزوده شد. این بنا در سال ۱۳۱۲ خورشیدی در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید و در دهه ۱۳۱۰ نیز زیر نظر آندره گدار، باستان‌شناس فرانسوی، مرمت شد.