گنو

منطقه حفاظت‌شده گنو در استان هرمزگان و در حدود سی کیلومتری شمال‌غربی بندرعباس قرار دارد. این منطقه بر گرداگرد کوه گنو شکل گرفته که به‌صورت توده‌ای مرتفع و نسبتاً مجزا از دل دشت‌های ساحلی خلیج فارس سر برافراشته و ارتفاع آن از حدود پنجاه متر در دامنه‌ها تا بیش از دو هزار متر در قله‌های نصیری و بازگرد می‌رسد. همین اختلاف ارتفاع زیاد باعث شده آب‌وهوای کوه گنو، برخلاف مناطق پایین‌دست گرم و خشک اطراف، در بخش‌های بالایی خود معتدل و مطبوع باشد و از این رو به یکی از مقاصد گردشگری و تفرجگاهی شناخته‌شده جنوب کشور تبدیل شده است.

تنوع زیستی این منطقه از ویژگی‌های برجسته آن به شمار می‌رود؛ در دامنه‌های پایینی رویشگاه‌های گیاهان گرمسیری مانند اقاقیا و کنار دیده می‌شود و در ارتفاعات بالاتر گونه‌های گیاهی خاص و انحصاری این کوهستان رشد می‌کنند. در میان جانوران منطقه می‌توان به پلنگ، گرگ، آهو و گونه‌های متعدد پرندگان از جمله دال دارای ریش اشاره کرد، و چشمه‌های آبگرم آن نیز زیستگاه ماهی بومی و انحصاری منطقه است. کوه گنو در سال ۱۳۴۹ خورشیدی به‌عنوان پارک ملی حفاظت شد و چند سال بعد در فهرست ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره یونسکو نیز جای گرفت، اما در سال ۱۳۶۲ خورشیدی طبقه‌بندی آن به منطقه حفاظت‌شده تغییر یافت.