تپه باستانی قلی درویش

تپه قلی‌درویش محوطه‌ای باستانی در ناحیه جمکران از توابع شهرستان قم است که آثار استقراری آن از هزاره پنجم تا هزاره سوم پیش از میلاد را در بر می‌گیرد، هرچند در این بازه، وقفه‌ای طولانی در سکونت دیده می‌شود. این محوطه در ۲۳ شهریور ۱۳۸۲ با شماره ۱۰۱۷۳ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

کاوش‌های باستان‌شناسی در این تپه، ظروف سفالین، مهرهای استوانه‌ای، شواهدی از کوره‌های ذوب فلز و بقایای معماری مسکونی را آشکار کرده که تا دوره آهن نیز ادامه می‌یابد. این یافته‌ها تپه قلی‌درویش را به یکی از محوطه‌های مهم برای مطالعه شکل‌گیری شهرنشینی اولیه و پیچیدگی‌های فرهنگی در فلات مرکزی ایران بدل کرده است.