میاندشت

پناهگاه حیات‌وحش میاندشت یکی از ذخیره‌گاه‌های طبیعی استان خراسان شمالی است که در منطقه‌ای خشک و نیمه‌خشک با توپوگرافی هموار و بازگسترده قرار دارد. این منطقه با مساحتی نزدیک به هفتاد هزار هکتار، از سال ۱۳۵۵ به‌عنوان منطقه حفاظت‌شده تحت نظارت سازمان حفاظت محیط زیست شناخته می‌شود. رودخانه فصلی کال‌شور از عوامل مهمی است که بخشی از نیاز آبی این زیستگاه استپی را تأمین می‌کند و پوشش گیاهی آن را عمدتاً گیاهان شورپسند مانند گز، خارشتر و گیشا تشکیل می‌دهد.

میاندشت به دلیل تنوع زیستی بالا، یکی از غنی‌ترین زیستگاه‌های استپی ایران از نظر حیات‌وحش به شمار می‌رود و زیستگاه گونه‌هایی چون آهوی ایرانی، کاراکال، گرگ، روباه و پرندگان شکاری از جمله عقاب است. این منطقه همچنین تنها زیستگاه دشتی و مسطح شناخته‌شده برای کاراکال در ایران است و به همین دلیل، مرکزی نیمه‌طبیعی برای پرورش و تحقیق درباره این گونه در آن تأسیس شده است. کاهش جمعیت آهو و سایر گونه‌ها در دهه‌های گذشته، بیشتر ناشی از چرای بی‌رویه دام و شکار غیرقانونی بوده که همچنان از چالش‌های اصلی حفاظت از این زیستگاه به شمار می‌آید.